Celine Dion - My Heart Will Go On (Titanic)

Bryan Adams - (Everything I Do) I Do It For You

Bryan Adams - (Everything I Do) I Do It For You

Bonnie Tyler - Total Eclipse of the Heart

Backstreet Boys - Show Me The Meaning Of Being Lonely

Alexandra Burke - The Silence

Evanescence - My Immortal

THE ALTERNATIVES - Here We Are (Official Promo Release)

THE ALTERNATIVES - Here We Are (Official Promo Release)

THE ALTERNATIVES - Here We Are (Official Promo Release)

THE ALTERNATIVES - Here We Are (Official Promo Release)

The Alternatives - Here We Are

HERE WE ARE

So, here we are

after all that we've been through

you said your lines

and I have to go on without you.

So, here we are

after all those loving years

you rolled your dice again

and left me here full of tears.

My heart is broken...

The words are spoken...

So, say goodbye my love

and leave me here alone...

So, here we are

after all the love we've shared

you said you had to go

and I'm left behind so scared.

So, here we are

after all the things I've done for you

you said you love me no more

and I'm supposed to see it's true.

My heart is broken...

The words are spoken...

So, say goodbye my love

and leave me here alone...

Eurythmics - Who's That Girl?

Eurythmics - Sweet Dreams (Are Made Of This)

Eurythmics - Here Comes The Rain Again (Remastered)

Eurythmics - Don't Ask Me Why

Jennifer Lopez - Ain't It Funny (Alt Version)

Shakira - Whenever, Wherever

Madonna - La Isla Bonita [Official Music Video]

Gina G - Ti Amo

Kaci - Paradise

Geri Halliwell - Mi Chico Latino

Ricky Martin - She Bangs (English)

Δέσποινα Βανδή - Όλα Αλλάζουν | Despina Vandi-Ola Allazoun | Official Au...

Η εμπιστοσύνη είναι μια μορφή τεμπελιάς, γιατί η πίστη είναι λιγότερο κοπιαστική από τον έλεγχο.

Alfred Capus, 1858-1922, Γάλλος συγγραφέας

ΜΙΚΡΕ, ΠΑΛΙΕ ΜΟΥ ΕΑΥΤΕ...

Και να που έφτασε η ώρα.
Και να που πέρασε η μπόρα
και ένα γεια στα χείλη τρεμοπαίζει...

Και να που στέγνωσαν τα μάτια.
Και που χαθήκαν τα κομμάτια
Μιας ζωής που έμεινε μισή...

Δεν έχει όμως σημασία πια το χθες
όπως δεν είχε σημασία το τι θες...
Μια ρόδα είναι η ζωή και θα γυρίζει
και θα αδειάζει εκεί που λες ότι γεμίζει.

Και να που χάθηκαν όλα τα σ' αγαπώ
Και να που έγινε ανάγκη το ¨μπορώ¨
κι έμεινες πίσω, μια σκιά ξεθωριασμένη...

Και να που τίποτα απ΄το χθες δεν έχει αξία.
Και να που μέσα σου ήταν πάντα η ουσία
για ότι θέλησες και χάθηκε στη λήθη...

Δεν έχει όμως σημασία πια το χθες
όπως δεν είχε σημασία το τι λες.
Απ΄ όσα ήθελες τίποτα δεν θα μείνει
θάνατος είναι η δειλία για τη μνήμη.

Και να που έφτασε η ώρα του αντίο.
Και από ένα είμαστε πάλι τώρα δύο.
Σε χαιρετώ μικρέ παλιέ μου εαυτέ...

ΧΑΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

ΧΑΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΥΣ

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ

ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΚΟΜΠΑΡΣΟΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΒΟΥΒΗΣ.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΦΑΝΤΑΖΟΥΝ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΒΡΟΧΗΣ

ΚΥΛΑΝΕ ΚΑΙ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΠΟΤΑΜΙΑ ΟΡΓΗΣ

ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΠΙΑ ΣΕ ΠΝΙΞΟΥΝ, ΣΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ

ΚΑΙ ΟΤΙ ΣΟΥ ΜΕΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ.

ΜΑ ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΜΕ ΓΛΥΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

ΚΙ ΑΝ ΣΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ ΤΡΕΞΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΚΥΛΗΣΕΙ

ΣΤΗΝ ΣΚΛΗΡΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ Ο ΘΥΜΟΣ ΘΑ ΣΕ ΣΦΙΞΕΙ.

ΜΑ ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΙΣΩΣ ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΩ

ΑΦΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ, ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΖΗΣΩ;

ΧΑΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΙΣ ΑΥΛΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ

ΚΙ ΕΓΩ ΜΟΝΟΣ ΜΕΤΡΑΩ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΧΤΥΠΟΥΣ

ΜΙΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΠΟΥ ΣΕ ΣΕΝΑ ΘΕΛΩ ΠΑΛΙ ΝΑ ΔΩΣΩ

ΚΙ ΑΣ ΠΟΝΑΩ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΕΣ ΤΟΣΟ!

ΑΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΓΙΑ ΛΙΓΟ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΣ

ΣΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΝΑ ‘ΡΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΒΡΕΙΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΝΑ ΑΠΛΩΣΕΙΣ, ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙΣ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΠΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ!

ΣΑΝ ΣΚΙΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΩ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΣΒΗΣΤΑ

ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ

ΕΙΣΑΙ ΦΩΣ, ΕΙΣΑΙ ΗΛΙΟΣ, ΕΙΣΑΙ Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΜΟΥ.

ΜΑ ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΙΣΩΣ ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΩ

ΑΦΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ, ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΖΗΣΩ

Mariah Carey - Vision Of Love

Maria McKee Show Me Heaven

Maria McKee Show Me Heaven

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ...

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΩΣ ΘΑ ‘ΒΛΕΠΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΝΑ ΑΝΑΤΕΛΕΙ ΜΕΣ’ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΑ

ΝΑ ΖΗΣΩ ΓΙ’ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΟΥ.

ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΑΝ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ

ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ ΠΩΣ ΜΙΑ ΖΩΗ ΘΑ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ

ΚΑΙ ΑΝ ΜΕ ΚΟΠΟ ΕΧΩ ΜΑΖΕΨΕΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΑ ΣΚΟΡΠΑΩ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ

ΟΥΤΕ ΑΓΑΠΗ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΔΩΣΩ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ

ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΣΕ ΣΕΝΑ ΝΑ ΧΡΕΩΣΩ...

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΩΣ ΘΑ ‘ΜΟΥΝΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ, ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ, ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΧΑΙΡΟΜΟΥΝ

ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Η ΠΛΗΓΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ.

ΙΣΩΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΝΑ ΠΟΝΑΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ

ΠΟΥ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΕΣ’ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΕΝΑ ΚΑΤΙ

ΠΟΥ Μ’ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑ ‘ΒΡΩ ΚΑΙ ΝΑ ΖΩ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ

ΟΥΤΕ ΑΓΑΠΗ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΔΩΣΩ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ

ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΣΕ ΣΕΝΑ ΝΑ ΧΡΕΩΣΩ...

Leona Lewis - Run

ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ...

Ξημερώνει,

και γι’ άλλη μια φορά το σώμα μου παγώνει,

μονάχο,

κάτω απ’ το άψυχο σεντόνι,

μακριά απ’ την γλυκιά σου αγκαλιά...

Ξημερώνει,

Η σκέψη, αλήθεια με πληγώνει΄

Η απουσία σου μαχαίρι μου καρφώνει,

Μου σκίζει μονομιάς τα σωθικά...

Που είσαι άραγε, που πας;

Πως είσαι, πως περνάς;

Γιατί δεν είσαι εδώ;

Δεν μ’ αγαπάς...

Που είσαι άραγε, που πας;

Τι κάνεις, τι ζητάς;

Γιατί με άφησες εδώ;

Δεν μ’ αγαπάς...

Ξημερώνει,

Κι ο θόρυβος απ’ έξω με σκοτώνει΄

Και το μυαλό συνέχεια θολώνει,

Μου λείπουν τα γλυκά σου τα φιλιά...

Ξημερώνει,

Γιατί η αγάπη τόσο να πληγώνει,

Και η μοναξιά να μη μας τελειώνει;

Γιατί Θεέ μου, μου ‘δωσες καρδιά;

Που είσαι άραγε, που πας;

Πως είσαι, πως περνάς;

Γιατί δεν είσαι εδώ;

Δεν μ’ αγαπάς...

Που είσαι άραγε, που πας;

Τι κάνεις, τι ζητάς;

Γιατί με άφησες εδώ;

Δεν μ’ αγαπάς...

Jon Secada Angel

ΚΙ ΑΠΟΨΕ

Κι απόψε μου λείπεις

Κι απόψε μωρό μου

Μονάχος θα είμαι

Στα δίχτυα της λύπης.

Κι απόψε σε θέλω

Κι απόψε γλυκό μου

Χωρίς τα φιλιά σου

Ξανά θα υποφέρω.

Μα δεν το αντέχω

Για άλλη μια νύχτα

Εγώ να μην σε ‘χω

Να κλαίω, να βρίζω

Και σαν τον τρελό

Μες στ’ άδειο το σπίτι

Μονάχος γυρίζω.

Κι απόψε σε ψάχνω

Κι απόψε αγάπη

Χωρίς τα φιλιά σου

Τι όνειρα φτιάχνω;

Κι απόψε λυγίζω

Κι απόψε καρδιά μου

Το πριν απ’ το τώρα

Με κόπο χωρίζω.

Μα δεν το πιστεύω

Για άλλη μια νύχτα

Εσένα γυρεύω

Και πίνω, λυγίζω

Γυαλί σαν να είμαι

Για ‘σένα μωρό μου

Για ‘σένα ραγίζω.

Evanescence - My Immortal

ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΑΝΤΙΟ

Τι με κοιτάς, γιατί απορείς;

Δεν ήταν εύκολο ποτέ

Σε μια σχέση να ‘ναι τρεις.

Κι αν σ’ αγαπώ, κι αν μ’ αγαπάς

Κι οι δυο μας το γνωρίζουμε

Μετά από ‘δω, αλλού θα πας.

Ο έρωτας που είχαμε

Ήταν μόνο για δύο

Μα αφού η καρδιά σου είναι αλλού

Καιρός να πούμε αντίο.

Τι με ρωτάς, γιατί μιλάς;

Δεν ήτανε σωστό ποτέ

Για δύο να πονάς.

Κι αν σε ζητώ, κι αν με ζητάς

Κι οι δυο μας το γνωρίζουμε

Εδώ κοιμάσαι, αλλού ξυπνάς.

Η αγάπη αυτή που είχαμε

Χωρούσε μόνο δύο

Κι αφού πια άλλον αγαπάς

Καιρός να πούμε αντίο.

No Doubt - Don't Speak

Toni Braxton - Un-Break My Heart

Lauren Christy - The Color Of The Night (HQ)

Celine Dion - Just Walk Away (with lyrics)

Dimitris Mitropanos & Aleka Kanellidou - Didima Feggaria

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΠΙΑ ΝΑ ΜΕ ‘ΧΕΙΣ

Με μια αγάπη καινούργια

Θα βαδίσω μπροστά

Τα λόγια αγάπης που μου ‘πες

Ήταν όλα πλαστά.

Τα όνειρά μου θα ζήσω

Πίσω μου θα σ’ αφήσω

Έναν έρωτα νέο

Τώρα θα κυνηγήσω.

Σε ‘χω μάθει γλυκέ μου

Έρωτά μου, πικρέ μου

Δεν μπορείς πια να με ‘χεις

Άντε γεια, να προσέχεις.

Στης ζωής το ταξίδι

Στου έρωτα το παιχνίδι

Αφού τα ‘χασα όλα

Μακριά σου είμαι ήδη.

Κι αν σε πίστεψα ωστόσο

Κι αν με πόνεσες τόσο

Μίσος δεν σου κρατάω

Έχασα… θα πληρώσω.

Σε ‘χω μάθει γλυκέ μου

Έρωτά μου, πικρέ μου

Δεν μπορείς πια να με ‘χεις

Άντε γεια, να προσέχεις.

Anna Vissi - Thanatos ine i agapi

ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ

ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ...

ΣΕ ΚΡΑΤΗΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ

ΜΑ ΟΜΩΣ ΕΦΥΓΕΣ ΚΑΙ Μ’ ΑΦΗΣΕΣ

ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ.

ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ...

ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΓΩ ΣΕ ΚΟΙΤΑΞΑ

ΜΑ ΟΜΩΣ ΕΦΥΓΕΣ ΜΑΚΡΙΑ

ΚΑΙ ΠΑΓΩΣΕΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ.

ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ ΤΕΛΙΚΑ

ΤΟ ΠΩΣ Η ΔΟΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΡΔΙΑ

ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΓΙΝΕΤΑ ΚΑΙ ΧΑΝΕΤΑΙ

ΕΤΣΙ ΣΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ...

ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ...

ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΑΣ ΕΝΩΘΗΚΑΝ

ΜΑ ΟΜΩΣ ΕΦΥΓΕΣ ΝΩΡΙΣ

ΚΙ ΕΜΕΙΝΑ ΕΔΩ ΝΑ ΛΙΩΝΩ.

ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ...

ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ ΣΚΙΡΤΗΣΑΝ

ΜΑ ΝΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕΣ ΚΙ ΕΣΥ

ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΓΩ ΠΛΗΡΩΝΩ.

ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ ΤΕΛΙΚΑ

ΤΟ ΠΩΣ Η ΔΟΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΡΔΙΑ

ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΓΙΝΕΤΑ ΚΑΙ ΧΑΝΕΤΑΙ

ΕΤΣΙ ΣΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ...

Αντώνης Ρέμος - Έτσι ξαφνικά

ΒΑΛΕ ΜΟΥ ΝΑ ΠΙΩ

Έλα και βάλε μου να πιω

Να πιω και να ξεχάσω

Την δόλια την αγάπη μας

Μακριά να την πετάξω.

Δεν θέλω πια να σκέφτομαι

Δεν θέλω να θυμάμαι

Θέλω τα βράδια ήσυχος

Μακριά σου να κοιμάμαι.

Γιατί ήσουν έρωτας πικρός

Έρωτας δόλιος, ψεύτης

Και τα όνειρά μου άρπαξες

Ήσουνα ένας κλέφτης.

Φέρε και βάλε μου να πιω

Να πιω και να μεθύσω

Και όλα όσα ζήσαμε

Πίσω μου να τα’ αφήσω.

Δεν θέλω πια να σε κοιτώ

Δεν θέλω να σ’ ακούω

Και στα δικά μου όνειρα

Στο εξής θα υπακούω.

Γιατί ήσουν αγάπη πονηρή

Αγάπη κενή, πλανεύτρα

Και την καρδιά μου πλήγωσες

Ήσουν αγάπη ψεύτρα.

ΚΑΙΤΗ ΓΑΡΜΠΗ - ΨΕΜΑΤΑΚΙ [HD 1080p]

Μητροπάνος & Μαντώ-Αδιόρθωτη αγάπη

ΑΠΟΥΣΙΑ

Μου είπες πως σ’ αρέσω

μα ήταν ψέματα

Τα ψεύτικα τα λόγια σου

τα έμαθα.

Υπομονή μου είπες να κάνω

και την κάνω...

Μα για τα ψεύτικα τα μάτια σου

εγώ δεν θα πεθάνω.

Τι κι αν σε πίστεψα

κ αν έγινα θυσία...

Το ξέρουμε κι οι δυο καλά

μια είναι η ουσία...

Δεν μ’ αγαπάς κι αν σ’ αγαπώ

μες στο σκοτάδι τώρα ζω

με την δική σου απουσία...

Μου είπες να προσμένω τα φιλιά σου.

Πως λίγο λίγο μπαίνω στην καρδιά σου.

Τι να το κάνω όμως εγώ

που αισθάνομαι με τον καιρό

να φεύγω μακριά σου...

Να περιμένω ένα σου σημάδι,

να είμαι μόνος μες στο σπίτι καθε βράδυ

με την ανάμνηση σου όλο να παλεύω

κι ένα μήνυμα αγάπης να γυρεύω...

Τι κι αν σε πίστεψα

κι αν έγινα θυσία...

Το ξέρουμε κι οι δυο καλα,

μια είναι η ουσία...

Δεν μ’ αγαπάς κι αν σ’ αγαπώ

μες στο σκοτάδι τώρα ζω

με την δική σου απουσία.

Σκοτάδι πυκνό καλύπτει την πλάση

και το θρόισμα του ανέμου μοιάζει να δίνει ζωή στη φύση

που αγαλιασμένη προσμένει το αύριο...

Κι εσύ , μωρό μου , κοιμάσαι...

Μα το σώμα μόνο κοιμάται...

Ο νους ταξιδεύει σε όνειρα γλυκά...

Η ψυχή αναζητά με αγωνία κάτι για να νιώσει ολοκληρωμένη...

Μα είναι δύσκολο να βρεθεί το κάτι που σημαίνει τα πάντα!

Είναι δύσκολο το μισό να γίνει ολόκληρο...

Γιατί , μωρό μου , χρεάζονται δύο για να γίνουν ένα...

Δυο κορμιά , δυο ψυχές , δυο ανάσες που θα συναντήσουν η μια την άλλη

δίνοντας ζωή στο ολοκληρωμένο ΕΝΑ!

Χρειάζονται δυο βλέμματα

που θα μαγνητίσουν το ένα το άλλο

και δυο χείλη

που θα ενωθούν προσφέροντας , χωρίς ενδοιασμούς ,

πνοή ζωής στο σώμα

που αποκαμωμένο έχει πέσει σε λήθαργο...

Χρειάζονται δυο αγκαλιές

που θα σμίξουν δυο ριμαγμένα κορμιά

και θα τα αναζωογονήσουν...

Χρεάζονται δυο άνθρωποι

που άδολα θα προσφέρουν αγάπη

ο ένας στον άλλο

σηματοδοτόνταςτο ξεκίνημα μιας νέας ζωής...

Και να , νιώθω να είμαι το μισό που ψάχνεις...

Ξέρω πως το μισό που ψάχνω είσαι εσύ...

Ελπίζω εμείς να είμαστε τα δυο μισά που θα γίνουν ΕΝΑ!

Κοιμήσου μωρό μου...

Και όταν τα μάτια σου αντικρύσουν το φως της μέρας ,

θα είμαι εκεί με ένα χαμόγελο φωτεινό και καθαρό...

Κοιμήσου μωρό μου και θα σου πώ το καλημέρα με ένα ζεστό φιλί

στα γλυκά σου χείλη...

Όταν ο ήλιος του πολιτισμού είναι χαμηλά στον ορίζοντα, ακόμα και οι νάνοι ρίχνουν μεγάλες σκιές

Karl Kraus, 1874-1936, Αυστριακός συγγραφέας

Cyndi Lauper - Into The Nightlife

Cher - Believe [Official Music Video]

ΑΣ ΗΣΟΥΝΑ…

Ας ήσουνα μωρό μου

Για λίγο στο πλευρό μου

Να γέμιζες με χρώμα

Το γκρίζο όνειρό μου.

Ας ήσουνα καρδιά μου

Μέσα στην αγκαλιά μου

Να έδινες ανάσα

Στα ανόητα φιλιά μου.

Ας ήσουνα ψυχή μου

Ξανά μες στη ζωή μου

Και να ‘δινες ζωντάνια

Στο άψυχο κορμί μου.

Μα όμως έχεις φύγει

Και ο καημός με πνίγει

Η αγάπη που σου έδωσα

Για σένα ήταν λίγη.

Με ‘χεις αφήσει μόνο

Παλεύω με τον πόνο

Για σένα αγάπη είχα πολλή

Αλλά δεν είχες χρόνο…

Bette Midler - To Deserve You (Dance Remix).mpg

ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ

Ακόμα μια νύχτα

κοιμάμαι μονάχος

η αγάπη μου κύμα

κι εσύ ένας βράχος.

Ακόμα μια νύχτα

το σώμα παγώνει

στο σπίτι χειμώνας

κι εσύ χελιδόνι.

Ακόμα μια νύχτα

η ζωή μου τελειώνει

ο έρωτάς μου ένας ήλιος

κι εσύ είσαι χιόνι.

Ακόμα μια νύχτα

που το δάκρυ στεγνώνει

τα φιλιά μου αέρας

κι εσύ ήσουν σκόνη.

Ακόμα μια νύχτα

να σε δω δεν μπορώ

η αγκαλιά μου μια φλόγα

κι εσύ είσαι νερό.

Ακόμα μια νύχτα

που ζητάω ένα χάδι

τα όνειρά μου ένα φως

κι εσύ είσαι σκοτάδι.

Στην αγάπη μωρό μου

ήσουν νύχτα, ήμουν μέρα

οι αντιθέσεις μας ήταν

για τον έρωτα σφαίρα…

Sash! feat. Tina Cousins - Mysterious Times (The Best Of)

Jam & Spoon ft Plavka - Right In The Night (1993) HD

Melanie C - I Turn To You (Music Video) (HD)

ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΑΝΤΙΟ

Τι με κοιτάς, γιατί απορείς;

Δεν ήταν εύκολο ποτέ

Σε μια σχέση να ‘ναι τρεις.

Κι αν σ’ αγαπώ, κι αν μ’ αγαπάς

Κι οι δυο μας το γνωρίζουμε

Μετά από ‘δω, αλλού θα πας.

Ο έρωτας που είχαμε

Ήταν μόνο για δύο

Μα αφού η καρδιά σου είναι αλλού

Καιρός να πούμε αντίο.

Τι με ρωτάς, γιατί μιλάς;

Δεν ήτανε σωστό ποτέ

Για δύο να πονάς.

Κι αν σε ζητώ, κι αν με ζητάς

Κι οι δυο μας το γνωρίζουμε

Εδώ κοιμάσαι, αλλού ξυπνάς.

Η αγάπη αυτή που είχαμε

Χωρούσε μόνο δύο

Κι αφού πια άλλον αγαπάς

Καιρός να πούμε αντίο.

Πέρασε την είσοδο της δουλειάς του με το αίσθημα του μελλοθάνατου λίγο πριν του χορηγήσουν τη θανατηφόρο ένεση. Ίσως και να ήταν μια κάποια λύτρωση αν κάτι τέτοιο ήταν πραγματικότητα… Ίσως να ήταν προτιμότερη μια θανατηφόρος ένεση από αυτόν τον καθημερινό θάνατο εδώ μέσα.

-         Καλημέρα.

-         Καλημέρα Έκτορα. Τα χάλια σου φαίνεσαι να έχεις.

-         Δεν κοιμήθηκα καλά.

-         Μάλλον δεν πρέπει να κοιμάσαι καλά μέρες τώρα, γιατί έτσι είσαι συνεχώς.

-         (Άντε γαμήσου) Προβλήματα ρε Μαίρη… Προβλήματα…

-         Όλοι μας έχουμε προβλήματα αλλά δεν μας παίρνει από κάτω!

-         (Στα αρχίδια μου) Χαίρομαι που το ακούω και πάντα να είστε έτσι.

-         Τα έμαθες τα νέα;

-         Ποια νέα Στάθη;

-         Η Σία χώρισε με τον δικό της. Μεγάλο δράμα! Μας πήρε τηλέφωνο πρωί πρωί, ότι τάχα δεν είναι καλά και δεν θα έρθει σήμερα. Ότι έχει πυρετό ή κάτι τέτοιο… Μπλα μπλα μπλα μπλα…

-         Μπορεί όντως να μην είναι καλά η γυναίκα ρε συ.

-         Ναι μας έπεισε! Έλα μωρέ, τις προάλλες μας έλεγε ότι δεν τα πάει καλά με τον δικό της και τώρα ξαφνικά αρρώστησε…

-         Α, τόσο ενημερωμένοι είστε. Τα συνδυάσατε όλα και την χωρίσατε από μόνοι σας!

-         Ε καλά…

  Τα ίδια και τα ίδια κάθε μέρα! Κουτσομπολιό, πισώπλατα μαχαιρώματα και κακοήθειες. Πόσο τα σιχαινόταν όλα αυτά! Ήταν τόσο δύσκολο να κοιτάει ο καθένας τη δουλειά του; Όλοι είχαν άποψη για όλους και για όλα! Οι παντογνώστες! Οι φύλακες των χρηστών ηθών και εθίμων. Ποιος ξέρει τι κρύβουν οι ίδιοι στις ¨καμπούρες¨τους…

ΧΑΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

ΧΑΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΥΣ

ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ

ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΚΟΜΠΑΡΣΟΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΒΟΥΒΗΣ.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΦΑΝΤΑΖΟΥΝ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΒΡΟΧΗΣ

ΚΥΛΑΝΕ ΚΑΙ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΠΟΤΑΜΙΑ ΟΡΓΗΣ

ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΠΙΑ ΣΕ ΠΝΙΞΟΥΝ, ΣΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ

ΚΑΙ ΟΤΙ ΣΟΥ ΜΕΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ.

ΜΑ ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΜΕ ΓΛΥΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

ΚΙ ΑΝ ΣΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ ΤΡΕΞΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΚΥΛΗΣΕΙ

ΣΤΗΝ ΣΚΛΗΡΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ Ο ΘΥΜΟΣ ΘΑ ΣΕ ΣΦΙΞΕΙ.

ΜΑ ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΙΣΩΣ ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΩ

ΑΦΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ, ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΖΗΣΩ;

ΧΑΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΙΣ ΑΥΛΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ

ΚΙ ΕΓΩ ΜΟΝΟΣ ΜΕΤΡΑΩ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΧΤΥΠΟΥΣ

ΜΙΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΠΟΥ ΣΕ ΣΕΝΑ ΘΕΛΩ ΠΑΛΙ ΝΑ ΔΩΣΩ

ΚΙ ΑΣ ΠΟΝΑΩ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΕΣ ΤΟΣΟ!

ΑΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΓΙΑ ΛΙΓΟ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΣ

ΣΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΝΑ ‘ΡΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΒΡΕΙΣ

ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΝΑ ΑΠΛΩΣΕΙΣ, ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙΣ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ

ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΠΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ!

ΣΑΝ ΣΚΙΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΩ ΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ

ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΣΒΗΣΤΑ

ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ

ΕΙΣΑΙ ΦΩΣ, ΕΙΣΑΙ ΗΛΙΟΣ, ΕΙΣΑΙ Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΜΟΥ.

ΜΑ ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΙΣΩΣ ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΩ

ΑΦΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ, ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΖΗΣΩ

Με αργές και νωχελικές κινήσεις φοράει τα ρούχα που φορούσε και τις προηγούμενες τρεις μέρες χωρίς να τον απασχολεί αν είναι λερωμένα ή μυρίζουν τσιγάρο μιας και είναι βαρύς καπνιστής. Τη σημασία έχει; Έτσι κι αλλιώς τον τελευταίο καιρό δεν τον απασχολεί καθόλου η εμφάνιση του. Δεν έχει την παραμικρή ανάγκη να περιποιηθεί τον εαυτό του. Αφήνεται να βουλιάξει στο τίποτα που τον έχει κυριεύσει τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν είχε δώσει σημασία στα σημάδια όταν ξεκίνησε η κατάσταση αυτή. Πώς να δώσει άλλωστε; Μέχρι τότε ήταν όλα μια χαρά. Όλα τα κενά, συναισθηματικά και ψυχολογικά, είχαν επιμελώς καλυφθεί από υλικά αγαθά και επιφανειακές γνωριμίες με άτομα που δεν είχαν τίποτα να του προσφέρουν παρά μόνο περιστασιακή και «φτηνή» διασκέδαση. Υπήρχαν ευτυχώς και δύο παιδικοί φίλοι ο Γιάννης και ο Νίκος, που διατηρούσαν τη συναισθηματική του ισορροπία, καλύπτοντας την ανάγκη του να ανήκει κάπου, σε μια ομάδα, σε μια παρέα.

   Με αργά βήματα πήγε στην κουζίνα να φτιάξει έναν καφέ. Η μάνα του εκεί… Πάντα εκεί…

-         Πάλι αυτά τα ρούχα θα φορέσεις; Τρεις μέρες τα φοράς! Δεν γίνεται να κυκλοφορείς έτσι. Θα λένε ότι είσαι βρωμιάρης.

-         ………………………………………………………………(Σιωπή)

-         Και πως έχεις παχύνει έτσι ρε παιδί μου! Έχεις αφήσει τον εαυτό σου εντελώς. Που θα πάει η κατάσταση αυτή; Θα αρρωστήσεις στο τέλος

-         …………………………………………………………….....(Νέκρα)

-         Θα μπορέσεις να μου πάρεις γάλα και ψωμί καθώς θα γυρνάς;

-         Όχι!

-         Ε βέβαια όχι! Πάντα όχι! Μόλις σου ζητήσω κάτι το μόνο που ξέρεις να λες είναι όχι.

-         Θα με αφήσεις να πιω το γαμωκαφέ ή θα μου ζαλίζεις το κεφάλι με τα ίδια κάθε πρωί;

   Πήρε τον καφέ και τα τσιγάρα και κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα, το μόνο μέρος που πάντα έβρισκε την ησυχία του… «Μια ζωή σκατά» σκέφτηκε και ένα μειδίαμα εμφανίστηκε στο πρόσωπο του. «Ζω στα σκατά και ηρεμώ στα σκατά». Έκανε ένα τσιγάρο, ήπιε και λίγο καφέ και αφού έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο του βγήκε, πήγε στο δωμάτιο του, πήρε τα πράγματά του κι έφυγε για τη δουλειά.

Mr. Mister - Broken Wings

Chris Isaak - Wicked Game HD

a-ha - Hunting High And Low

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Δεκαετία ‘90

  Το ξυπνητήρι χτυπούσε ασταμάτητα χωρίς όμως κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Ο Έκτορας αδυνατούσε, όχι μόνο να σηκωθεί από το κρεβάτι, αλλά ακόμα και να κάνει μία προσπάθεια να σταματήσει τον ενοχλητικό του ήχο. Είναι καιρός τώρα που δεν έχει την παραμικρή διάθεση να κάνει οτιδήποτε. Δεν έχει το κουράγιο να σηκωθεί από το κρεβάτι και να ξεκινήσει τη μέρα του με ζωντάνια και αισιοδοξία.

  Γιατί; Για ποιον λόγο να ζήσει μια ακόμα βαρετή και άνευ ουσίας μέρα; Μια μέρα χωρίς ενδιαφέρον που στο τέλος της θα αφήσει για άλλη μια φορά την πικρή γεύση του τίποτα; Είναι μήνες τώρα που αισθάνεται να βουλιάζει ολοένα και περισσότερο στην βαθιά θάλασσα της κατάθλιψης. Δεν μπορεί να βρει έναν, τουλάχιστον έναν, λόγο για να πάρει κουράγιο και να σταθεί στα πόδια του. Δεν υπάρχει κάτι που θα τον κάνει να δει τη ζωή με μια αισιόδοξη ματιά και θα τον ωθήσει να κάνει μια προσπάθεια να διορθώσει ή έστω να αφήσει πίσω του ότι κάνει ανυπόφορη την καθημερινότητά του. Φαίνονται όλα τόσο άσκοπα και τόσο ασήμαντα.

  Το ξυπνητήρι συνεχίζει την δουλειά του, την εκνευριστική δουλειά του, και δεν φτάνει μόνο αυτό! Από την πόρτα ακούγεται και η φωνή της μητέρας του.

-         Έκτορα, δεν το ακούς τόση ώρα που χτυπά; Ξύπνα επιτέλους! Πιο εύκολο είναι να ξυπνήσει η γειτονιά ολόκληρη με τον ήχο του παρά εσύ!

-         Άσε με ρε μάνα…

   Θέλει να φωνάξει, αλλά αντιθέτως απλώνει το χέρι του, κλείνει το ξυπνητήρι και σηκώνεται νωθρά από το κρεβάτι. Δεν μπορεί άλλωστε να κάνει διαφορετικά. Πρέπει να πάει στη δουλειά. Την μισεί την δουλειά του! Μισεί την ρουτίνα της! Μισεί τον τρόπο που όλα λειτουργούν σε αυτήν! Μισεί την… ζωή του!

Κατάθλιψη είναι η ανικανότητα σύλληψης κάποιου μέλλοντος.

Rollo May, 1909-1994, Αμερικανός ψυχολόγος

ΤΑΞΙΔΕΥΩ

ΤΑΞΙΔΕΥΩ,

ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ ΓΙ’ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ

ΤΗ ΛΗΣΜΟΝΙΑ ΓΥΡΕΥΩ

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΓΛΥΚΑ

ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΦΥΓΩ,

ΠΑΓΙΔΑ ΗΤΑΝ Η ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ

ΚΙ ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ.

ΤΑΞΙΔΕΥΩ,

ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ ΤΗ ΛΥΤΡΩΣΗ ΝΑ ΒΡΩ

ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΑΣΑΝΩ ΛΙΓΟ.

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΠΙΚΡΗ

ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΞΕΦΥΓΩ,

ΦΩΤΙΑ ΗΤΑΝ ΤΑ ΧΑΔΙΑ ΣΟΥ

ΚΑΙ Μ’ ΕΚΑΨΑΝ ΣΑΝ ΦΥΛΛΟ.

ΤΑΞΙΔΕΥΩ,

ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΚΑΝΩ ΝΕΑ ΑΡΧΗ

ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΝΑΓΑΠΗΣΩ.

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΚΡΕ ΜΟΥ ΕΡΩΤΑ

ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΖΗΣΩ,

ΣΙΔΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ

ΚΑΙ ΜΕ ΚΡΑΤΑΝΕ ΠΙΣΩ.

ΤΑΞΙΔΕΥΩ,

ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ ΝΑ ΒΡΩ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ

ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΩ.

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΑΚΡΙΒΗ

ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ,

ΦΑΡΜΑΚΙ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΟΥ

                                                               ΘΑ ΠΙΩ ΚΑΙ ΑΣ ΠΕΘΑΝΩ.

Πέντε χρόνια τώρα ανεχόταν τα βίαια ξεσπάσματα του , γιατί φοβόταν , γιατί δεν είχε που να στραφεί , που να ζητήσει βοήθεια και , ναι , γιατί τον αγαπούσε! Τον αγαπούσε  και λάτρευε τόσο την μικρή Βιργινία που πίστευε πως έπρεπε να υπομένει τα πάντα για χάρη της. Άλλωστε όταν δεν είχε να αντιμετωπίσει τη ζήλεια του , όλα ήταν μια χαρά. Ήταν προστατευτικός , φρόντιζε να μην τους λείπει τίποτα , κοινωνικός και γλεντζές. Ένας σωστός οικογενειάρχης. Έτσι περνούσαν τα χρόνια , με την ελπίδα πως θα αλλάξουν τα πράγματα και πως επιτέλους θα βίωνε την θαλπωρή και την γαλήνη σε μια οικογένεια ενωμένη και αγαπημένη. Μάταια όμως! Τίποτα δεν άλλαζε και κάθε μέρα φαινόταν πιο βασανιστική , πιο αβέβαιη πιο αβάσταχτη.

   Χαμένη στις σκέψεις της, ξαφνιάστηκε ακούγοντας και πάλι την φωνή του.

«Στεφανία! Σου μιλάω , δεν ακούς; Πάλι βυθισμένη στις ανόητες σκέψεις σου είσαι μου φαίνεται!»

Τον κοίταξε στα μάτια και αμέσως διέκρινε και πάλι αυτήν την λάμψη που πάντα την φόβιζε. Αυτήν την αδιόρατη γυαλάδα στα μάτια του, που προμήνυε πάντα ένα βίαιο και παράλογο ξέσπασμα.

«Άντε, ανόητη, πάρε το μωρό πάλι.Δεν το ακούς που κλαίει; Ξύπνησε και δεν αντέχω τα κλαψουρίσματα του!»

          Το πήρε και πάλι στην αγκαλιά της και το κράτησε σφιχτά σαν να υπήρχε κίνδυνος κάποιος να της το αρπάξει και να εξαφανιστεί μαζί του! Δεν θα άντεχε κάτι τέτοιο! Τα παιδιά της ήταν όλη της η ζωή. Η μόνη της ελπίδα. Ο ένας και μοναδικός λόγος να κάνει κουράγιο και να αντέχει την μιζέρια μέσα στην οποία ζούσε!

          «Που είναι καλέ το αγγελούδι μας: Που είναι το μωρό:» Μια τσιριχτή φωνή ακούστηκε ταυτόχρονα με το άνοιγμα της πόρτας και ένα συνονθύλευμα άλλων φωνών , σαν βουητό απο σμήνος μελισσών, εισέβαλε ακάλεστο μέσα στο δωμάτιο! Πρόσωπα τόσο οικεία μα και τόσο ξένα ταυτόχρονα! Αγκαλιές , φιλιά, ανόητα χαχανητά , ένα τσούρμο που μετά βίας χωρούσε στον μικρό και αποπνικτικό πια θάλαμο. Το σόι!

         «Στεφανία μου, γλυκό μου κοριτσάκι, να σας ζήσει! Που είναι το πουλάκι μου?» ακούστηκε για άλλη μια φορά η τσιριχτή φωνή σαν να μην μπορούσε να διακρίνει την μικροσκοπική φιγούρα στην αγκαλιά της Στεφανίας! Η θεία Ερασμία όρμησε προς το μέρος του μωρού και ήταν το ίδιο ενοχλητική με την διαπεραστική φωνή της, αλλά και τόσο καλή που σου ήταν δύσκολο να της αρνηθείς το παραμικρό. Άρπαξε το μωρό χωρίς δεύτερη κουβέντα από την αγκαλιά της έκπληκτης μητέρας και άρχισε να το φιλά και να το γυρνάει μέσα στο δωμάτιο, επιδεικνύοντας το στους υπόλοιπους σαν να ήταν το πιο πολύτιμο λάφυρο της! «Μα τι όμορφο μωρό είναι αυτό! Τι αγγελούδι!» έλεγε  ξανά κα ξανά δίνοντας την εντύπωση ότι δεν είχε ξαναδεί μωρό. Όμως έτσι ήταν πάντα η θεία Ερασμία… Η υπερβολή προσωποποιημένη.

         «Έλα θεία, δώσε το μωρό στη Στεφανία. Δεν βλέπεις ότι το ταλαιπωρείς;» είπε με κάπως απότομο τρόπο ο Περικλής και αμέσως το βλέμμα της θείας Ερασμίας καρφώθηκε πάνω του. Ένα βλέμμα τόσο θυμωμένο, τόσο υποτιμητικό μα και τόσο αδιάφορο ταυτόχρονα. Γύρισε προς την Στεφανία χωρίς να πει το παραμικρό και της έδωσε το παιδί και στη συνέχεια τους αγκάλιασε και τους δυο τόσο σφιχτά λες και δεν θα τους ξανάβλεπε ποτέ πια.

                   Ένας ένας με την σειρά τους πέρασαν οι υπόλοιποι συγγενείς για να ευχηθούν και αποχώρησαν μέχρι που στο δωμάτιο απόμειναν οι γονείς του ζευγαριού μαζί με την μικρή Βιργινία, που όλη αυτήν την ώρα παρατηρούσε αμίλητη από μακριά τον μικρό της αδερφό. Διστακτικά πλησίασε την μητέρα της και αφού της έδωσε ένα γλυκό φιλί , έστρεψε το πρόσωπό της προς το μικροσκοπικό πλασματάκι, του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο και ταυτόχρονα σχεδόν ψέλλισε  «Καλώς όρισες μικρέ μου αδελφούλη! Σ’ αγαπώ».

        Η Στεφανία δάκρυσε μόλις άκουσε τα τρυφερά αυτά λόγια από την μικρή της κόρη κι έστρεψε το βλέμμα της προς τον Περικλή. Ένα βλέμμα που έκρυβε μια κραυγή μέσα στην έντασή του. Μια κραυγή γεμάτη πόνο, απόγνωση, απογοήτευση μα και ελπίδα πως ίσως στο εξής τα πράγματα να ήταν καλύτερα για την οικογένειά της. Ίσως ο ερχομός του μωρού να άλλαζε την συμπεριφορά του Περικλή.

         «Πάω να πάρω έναν καφέ» είπε ο Περικλής και γύρισε προς την πόρτα. Λίγο πριν βγει από το δωμάτιο κοντοστάθηκε, γύρισε προς την Ερασμία και την κοίταξε με ένα βλέμμα μακρινό και παγωμένο. Η Σταφανία κατάλαβε για μια ακόμα φορά πως τίποτα δεν επρόκειτο να αλλάξει. Έσφιξε στην αγκαλιά της το μωρό και την μικρή Βιργινία κι ένα δάκρυ κύλισε στο μάγουλό της.

ΘΥΜΑΜΑΙ

ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΟΥ ‘ΛΕΓΕΣ ΤΡΕΛΑ ΠΩΣ Μ’ ΑΓΑΠΑΣ

ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ ΕΛΙΩΝΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ

ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ ‘ΛΕΓΕΣ ΣΤΑ ΑΣΤΕΡΙΑ ΘΑ ΜΕ ΠΑΣ

ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΟΥ ΖΗΤΟΥΣΕΣ ΝΑ ΜΕΘΑΣ ΜΕ ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΜΟΥ.

ΜΑ ΗΤΑΝ ΛΟΓΙΑ, ΗΤΑΝΕ ΨΕΜΑΤΑ ΜΕΓΑΛΑ

ΔΕΝ ΜΕ ΑΓΑΠΗΣΕΣ ΠΟΤΕ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΣΤΑΛΛΑ

ΜΑ ΜΟΝΟ ΧΑΘΗΚΕΣ ΚΡΥΦΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΒΡΑΔΥ

ΚΙ ΕΜΕΙΝΑ ΜΟΝΟΣ… ΜΙΑ ΣΚΙΑ ΜΕΣ’ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ.

ΕΝΑ ΑΣΤΕΙΟ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΣΕΝΑ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ

ΠΕΡΑΣΤΙΚΗ ΗΣΟΥΝ ΕΣΥ ΑΠ’ ΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΜΑΣ

ΚΙ ΟΤΑΝ Σ’ ΑΓΚΑΛΙΑΖΑ, ΣΦΙΧΤΑ ΟΤΑΝ ΣΕ ΚΡΑΤΟΥΣΑ

ΔΕΝ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΗΚΑ ΠΩΣ ΕΝΑ ΨΕΜΑ ΖΟΥΣΑ.

ΘΥΜΑΜΑΙ ΜΟΥ ‘ΛΕΓΕΣ ΠΩΣ ΘΑ ‘ΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ

ΘΥΜΑΜΑΙ ΧΑΡΙΖΕΣ ΤΟ ΦΩΣ ΜΕΣ’ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ

ΘΥΜΑΜΑΙ ΗΣΟΥΝΑ ΣΤΗ ΔΙΨΑ ΜΟΥ ΝΕΡΟ

ΘΥΜΑΜΑΙ ΕΔΙΝΕΣ ΣΚΟΠΟ ΣΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΜΟΥ.

ΜΑ ΗΤΑΝ ΟΝΕΙΡΟ, ΗΤΑΝΕ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗΣΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΕΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΠΩΣ ΝΑ ΦΥΓΩ

ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΑΩ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΨΕΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ΖΩ

ΝΑ ΛΕΩ ΤΑΧΑ ΜΟΥ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ.

ΕΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΣΕΝΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΜΑΣ

ΚΙ ΕΝΑ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΣΤΗΝ ΠΛΗΞΗ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΑΝΤΑΣΤΗΚΑ ΠΟΤΕ ΣΑΝ ΣΕ ΦΙΛΟΥΣΑ

ΟΤΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΜΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣΑ.

Ara Dinkjian - Homecoming (Cronenberg)

                                  ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ  

  Δεκαετία ΄70

  «Να σας ζήσει! Μόλις αποκτήσατε ένα υγιές αγοράκι» είπε περιχαρής η παχουλή και μάλλον ασχημούλα νοσοκόμα του μαιευτηρίου στον πατέρα που με αγονία περίμενε την έκβαση ενός πολύωρου και επώδυνου τοκετού. Ανακουφισμένος και ικανοποιημένος που όλα πήγαν καλά  έβγαλε ένα ματσάκι από χαρτονομίσματα και απρόθυμα το έδωσε στην νοσοκόμα που με τη σειρά της άρπαξε χωρίς πολλά πολλά.

   «Ακολουθήστε με . Φαντάζομαι θα θέλετε να δείτε  το νεογέννητο αγοράκι σας με ανυπομονησία!»

   «Φυσικά!» απάντησε αυτός και άρχισε να τρέχει ξοπίσω από την ήδη προπορευμένη νοσοκόμα , επιταχύνοντας ολοένα το βήμα του προκειμένου να την φτάσει.

    «Για τα κιλά της , πάει αρκετά γρήγορα!» Σκέφτηκε χαιρέκακα , καθώς παρατηρούσε τον πισινό της να πηγαίνει πέρα δώθε και τα παπούτσια της να φαίνονται να δεινοπαθούν από τα κιλά που δεν μπορούσαν να αντισταθούν στο φαινόμενο της βαρύτητας!

     Η πόρτα του θαλάμου έτριξε ελαφρά καθώς την άνοιγε η νοσοκόμα. Όλα φαίνονταν τόσο ήσυχα που θα νόμιζε κανείς πως ο θάλαμος ήταν άδειος. Με λίγη προσοχή όμως μπορούσε να αφουγκραστεί μια γρήγορη αναπνοή , σχεδόν σαν λαχάνιασμα , από το βάθος του θαλάμου. Κοίταξε με εξερευνητικό βλέμμα προς το κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο και αντίκρισε το ήρεμο μα και ταλαιπωρημένο βλέμμα της γυναίκας του. Ήταν καθισμένη στην πλάτη του κρεβατιού και κρατούσε με στοργή το αγοράκι τους στην αγκαλιά της. Την πλησίασε με απαλά βήματα και αφού της έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο , κοίταξε με έκπληξη το νεογνό , λες και δεν είχε ξαναδεί νεογέννητο! Άλλωστε ήταν το δεύτερο παιδί τους. Πέντε χρόνια πριν είχαν αποκτήσει ένα κοριτσάκι , τη Βιργινία.

     Έκανε να απλώσει τα χέρια του για να πάρει το μωρό στην αγκαλιά του  , όμως εκείνη τη στιγμή η Στεφανία , έτσι έλεγαν τη γυναίκα του, τραβήχτηκε απότομα προς τα πίσω , θέλοντας να τον εμποδίσει να το πάρει στα χέρια του.

      «Μα τι κάνεις τώρα;» ρώτησε έκπληκτος μα και με μια υποψία θυμού στο πρόσωπό του.

      «Δεν κάνει να το ξυπνήσεις. Μόλις ηρέμησε από το κλάμα και είναι κρίμα να το ανησυχήσουμε» απάντησε απότομα η Στεφανία.

      «Μη λες ανοησίες. Δεν θα το ανησυχήσω καθόλου. Είναι τόσο ήρεμο έτσι που κοιμάται στην αγκαλιά σου. Δεν πρόκειται να καταλάβει τίποτα. Απλά θα το κρατήσω λίγο στα χέρια μου. Πατέρας του είμαι. Αγωνιούσα τόση ώρα έξω από την αίθουσα τοκετού και θα μου πεις τώρα πως δεν μπορώ να το κρατήσω λίγο στην αγκαλιά μου!»

      «Σας αφήνω λίγο να τα πείτε. Όμως μόνο για λίγο , γιατί τόσο η μητέρα όσο και το νεογνό πρέπει να ηρεμήσουν. Ήταν όντως ένας πολύ δύσκολος τοκετός και πρέπει και οι δυο τους να αναπαυθούν.» είπε η νοσοκόμα , που με περιέργεια αλλά και διακριτικότητα παρακολουθούσε την σκηνή αυτή από την πόρτα του θαλάμου. Έκλεισε την πόρτα με μια έκφραση απορίας ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της , σκεπτόμενη πως σίγουρα κάτι δεν πάει καλά στη σχέση του ζευγαριού.

     Ο Περικλής πήρε με προσεκτικές κινήσεις το μωρό από τα χέρια της διστακτικής Στεφανίας , κάτι που δεν φάνηκε να το ενοχλεί , αφού συνέχισε να κοιμάται ήρεμο. Καθώς παρατηρούσε τον άνδρα της να κρατά το μωρό τους με τόση αγάπη και στοργή προς στιγμήν αισθάνθηκε πως ίσως πράγματι να είχαν αλλάξει τα πράγματα και να ζούσαν επιτέλους μια ήρεμη και αρμονική ζωή , όμως γρήγορα κατάλαβε πως δεν ήταν δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο. Κι άλλες φορές της είχε υποσχεθεί ότι θα αλλάξουν τα πράγματα και πως ο ίδιος ήταν έτοιμος να φανεί αντάξιος των ευθυνών του και επιτέλους να φερθεί ανθρώπινα και σωστά στην οικογένειά του. Όχι δεν ήταν κακός άνθρωπος και είχε πολλά καλά , γι΄αυτό άλλωστε και τον αγάπησε και αποφάσισε πως ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για να κάνει οικογένεια μαζί του. Όσα όμως καλά κι αν είχε σαν άνθρωπος , η αντιδράσεις του κάθε φορά που κυριευόταν από το αίσθημα ζήλειας απέναντί της , εξαφανίζονταν , φανερώνοντας έναν άνθρωπο κακό , μικρόψυχο και απερίσκεπτο! Πόσες φορές την έβρισε με τον χειρότερο τρόπο , χωρίς κάποια ουσιαστική αιτία ,  πόσες φορές σήκωσε το χέρι του και την βάρεσε , πόσες φορές της ζήτησε συγνώμη , πόσες φορές της είπε πως δεν πρόκειται να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο και το χειρότερο πόσες φορές τον πίστεψε και τον συγχώρησε ελπίζοντας πως δεν είναι μόνο λόγια! Κάθε φορά όμως κάτι καινούργιο γινόταν , κάποια αιτία βρισκόταν και όλα τα όνειρα που έκανε για μια καλύτερη ζωή , για οικογενειακή γαλήνη γκρεμίζονταν κι εκείνη έπρεπε να αρχίσει από την αρχή. Να κάνει κουράγιο για την οικογένειά της , για το παιδί της , και γιατί όχι , για τη ίδια! 

Night Ark - Picture

ΜΕΝΩ ΕΚΤΟΣ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ

Η καθαρή συνείδηση είναι συνήθως σημάδι κακής μνήμης.

Steven Wright, 1955-, Αμερικανός ηθοποιός

Η κατάσταση είχε πια φτάσει στο απροχώρητο! Τα πάντα έδειχναν πως το αδιέξοδο ήταν αναπόφευκτο και δεν υπήρχε τρόπος για την παραμικρή διαφυγή από την κατά μέτωπο σύγκρουση με μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή άδεια , μια ζωή στείρα , μια ζωή που ήταν σαν να μην είχε νόημα να την ζήσει κανείς!

    Κι όμως μέχρι τώρα ήταν όλα τόσο καλά κανονισμένα. Τόσο προσεκτικά ρυθμισμένα. Πως κατέληξαν να αποδειχθούν προχειροφτιαγμένα και αδύναμα να δώσουν το απαραίτητο καταφύγιο στον άνθρωπο που νόμιζε πως τα είχε σκεφτεί όλα. Που πίστευε ότι θα μπορούσε να ζει σε ένα καλοστημένο αλλά πάντα ψεύτικο σκηνικό , χωρίς να δίνει αφορμές , χωρίς να προκαλεί , χωρίς τελικά να ζει! Γιατί έτσι τελικά είχε κανονίσει να ζήσει τη ζωή του – σαν να μην τη ζει!

    Τι ήταν όμως αυτό που ξαφνικά έφερε τα πάνω κάτω; Ποιο ήταν το γεγονός που ανέτρεψε το φινάλε σ’ αυτήν την καλογραμμένη παράσταση που ο ίδιος είχε σκηνοθετήσει; Τι έκανε τα πάντα να αλλάξουν; Τι έγινε και η παράσταση φαινόταν πια κακοστημένη , ανούσια και αστεία; Τι!

    Τώρα πια ένα μόνο είχε σημασία. Ένα μόνο πράγμα μπορούσε να δώσει τη λύση στο πρόβλημα που αντιμετώπιζε ο πρωταγωνιστής της παράστασης αυτής. Η κατά μέτωπο αντιμετώπιση της αλήθειας. Μόνο έτσι θα έβρισκε την κάθαρση. Μόνο έτσι θα έλυνε το πρόβλημα. Μόνο έτσι θα ζούσε επιτέλους τη ζωή του. Γιατί ήταν η ζωή του τελικά και δεν θα έπρεπε να λογοδοτεί για τις επιλογές του , για τα λάθη του , αλλά και για ότι καλό έκανε ή είχε σκοπό να κάνει.

     Αυτή ήταν λοιπόν η λύση! Αυτή ήταν η μόνη διέξοδος από μια ζωή που ούτε ο ίδιος δεν ήθελε πια να ζει! Ο μόνος τρόπος να βρει το κουράγιο να συνεχίσει να αναπνέει , να νιώθει , να κατανοεί , να αισθάνεται , να απολαμβάνει , να γελά , να πονά , να λυπάται , να κλαίει , να βοηθά , να προσφέρει ……………… ΝΑ ΖΕΙ !!!

     Ήλθε η ώρα λοιπόν για ότι πάντα ονειρευόταν αλλά δεν είχε ποτέ το κουράγιο να διεκδικήσει. Ήλθε η ώρα να συγκρουστεί με ανθρώπους που αγαπά και τον αγαπούν. Να πληγώσει και να πληγωθεί. Στο κάτω κάτω τι κέρδισε μέχρι τώρα; Τι απόλαυσε; ΤΙΠΟΤΑ!

     Ήλθε η ώρα λοιπόν , ο Έκτορας , να αντιμετωπίσει τους δαίμονες που τριάντα τέσσερα χρόνια κρατούσαν φυλακισμένα τα όνειρά του , τα θέλω του , τη ζωή του την ίδια. Η ώρα της αναμέτρησης με τον ίδιο του τον εαυτό , με το άλλο του εγώ . Το μικρόψυχο , δειλό και κακόμοιρο εγώ , που για χρόνια τον καταπίεζε και τον κρατούσε φυλακισμένο στην χειρότερη φυλακή! Σε μια ζωή χωρίς ίχνος ζωντάνιας!

      Η ώρα να ΖΗΣΕΙ!