ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ  

  Δεκαετία ΄70

  «Να σας ζήσει! Μόλις αποκτήσατε ένα υγιές αγοράκι» είπε περιχαρής η παχουλή και μάλλον ασχημούλα νοσοκόμα του μαιευτηρίου στον πατέρα που με αγονία περίμενε την έκβαση ενός πολύωρου και επώδυνου τοκετού. Ανακουφισμένος και ικανοποιημένος που όλα πήγαν καλά  έβγαλε ένα ματσάκι από χαρτονομίσματα και απρόθυμα το έδωσε στην νοσοκόμα που με τη σειρά της άρπαξε χωρίς πολλά πολλά.

   «Ακολουθήστε με . Φαντάζομαι θα θέλετε να δείτε  το νεογέννητο αγοράκι σας με ανυπομονησία!»

   «Φυσικά!» απάντησε αυτός και άρχισε να τρέχει ξοπίσω από την ήδη προπορευμένη νοσοκόμα , επιταχύνοντας ολοένα το βήμα του προκειμένου να την φτάσει.

    «Για τα κιλά της , πάει αρκετά γρήγορα!» Σκέφτηκε χαιρέκακα , καθώς παρατηρούσε τον πισινό της να πηγαίνει πέρα δώθε και τα παπούτσια της να φαίνονται να δεινοπαθούν από τα κιλά που δεν μπορούσαν να αντισταθούν στο φαινόμενο της βαρύτητας!

     Η πόρτα του θαλάμου έτριξε ελαφρά καθώς την άνοιγε η νοσοκόμα. Όλα φαίνονταν τόσο ήσυχα που θα νόμιζε κανείς πως ο θάλαμος ήταν άδειος. Με λίγη προσοχή όμως μπορούσε να αφουγκραστεί μια γρήγορη αναπνοή , σχεδόν σαν λαχάνιασμα , από το βάθος του θαλάμου. Κοίταξε με εξερευνητικό βλέμμα προς το κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο και αντίκρισε το ήρεμο μα και ταλαιπωρημένο βλέμμα της γυναίκας του. Ήταν καθισμένη στην πλάτη του κρεβατιού και κρατούσε με στοργή το αγοράκι τους στην αγκαλιά της. Την πλησίασε με απαλά βήματα και αφού της έδωσε ένα φιλί στο μέτωπο , κοίταξε με έκπληξη το νεογνό , λες και δεν είχε ξαναδεί νεογέννητο! Άλλωστε ήταν το δεύτερο παιδί τους. Πέντε χρόνια πριν είχαν αποκτήσει ένα κοριτσάκι , τη Βιργινία.

     Έκανε να απλώσει τα χέρια του για να πάρει το μωρό στην αγκαλιά του  , όμως εκείνη τη στιγμή η Στεφανία , έτσι έλεγαν τη γυναίκα του, τραβήχτηκε απότομα προς τα πίσω , θέλοντας να τον εμποδίσει να το πάρει στα χέρια του.

      «Μα τι κάνεις τώρα;» ρώτησε έκπληκτος μα και με μια υποψία θυμού στο πρόσωπό του.

      «Δεν κάνει να το ξυπνήσεις. Μόλις ηρέμησε από το κλάμα και είναι κρίμα να το ανησυχήσουμε» απάντησε απότομα η Στεφανία.

      «Μη λες ανοησίες. Δεν θα το ανησυχήσω καθόλου. Είναι τόσο ήρεμο έτσι που κοιμάται στην αγκαλιά σου. Δεν πρόκειται να καταλάβει τίποτα. Απλά θα το κρατήσω λίγο στα χέρια μου. Πατέρας του είμαι. Αγωνιούσα τόση ώρα έξω από την αίθουσα τοκετού και θα μου πεις τώρα πως δεν μπορώ να το κρατήσω λίγο στην αγκαλιά μου!»

      «Σας αφήνω λίγο να τα πείτε. Όμως μόνο για λίγο , γιατί τόσο η μητέρα όσο και το νεογνό πρέπει να ηρεμήσουν. Ήταν όντως ένας πολύ δύσκολος τοκετός και πρέπει και οι δυο τους να αναπαυθούν.» είπε η νοσοκόμα , που με περιέργεια αλλά και διακριτικότητα παρακολουθούσε την σκηνή αυτή από την πόρτα του θαλάμου. Έκλεισε την πόρτα με μια έκφραση απορίας ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της , σκεπτόμενη πως σίγουρα κάτι δεν πάει καλά στη σχέση του ζευγαριού.

     Ο Περικλής πήρε με προσεκτικές κινήσεις το μωρό από τα χέρια της διστακτικής Στεφανίας , κάτι που δεν φάνηκε να το ενοχλεί , αφού συνέχισε να κοιμάται ήρεμο. Καθώς παρατηρούσε τον άνδρα της να κρατά το μωρό τους με τόση αγάπη και στοργή προς στιγμήν αισθάνθηκε πως ίσως πράγματι να είχαν αλλάξει τα πράγματα και να ζούσαν επιτέλους μια ήρεμη και αρμονική ζωή , όμως γρήγορα κατάλαβε πως δεν ήταν δυνατόν να συμβεί κάτι τέτοιο. Κι άλλες φορές της είχε υποσχεθεί ότι θα αλλάξουν τα πράγματα και πως ο ίδιος ήταν έτοιμος να φανεί αντάξιος των ευθυνών του και επιτέλους να φερθεί ανθρώπινα και σωστά στην οικογένειά του. Όχι δεν ήταν κακός άνθρωπος και είχε πολλά καλά , γι΄αυτό άλλωστε και τον αγάπησε και αποφάσισε πως ήταν ο κατάλληλος άνθρωπος για να κάνει οικογένεια μαζί του. Όσα όμως καλά κι αν είχε σαν άνθρωπος , η αντιδράσεις του κάθε φορά που κυριευόταν από το αίσθημα ζήλειας απέναντί της , εξαφανίζονταν , φανερώνοντας έναν άνθρωπο κακό , μικρόψυχο και απερίσκεπτο! Πόσες φορές την έβρισε με τον χειρότερο τρόπο , χωρίς κάποια ουσιαστική αιτία ,  πόσες φορές σήκωσε το χέρι του και την βάρεσε , πόσες φορές της ζήτησε συγνώμη , πόσες φορές της είπε πως δεν πρόκειται να ξανασυμβεί κάτι τέτοιο και το χειρότερο πόσες φορές τον πίστεψε και τον συγχώρησε ελπίζοντας πως δεν είναι μόνο λόγια! Κάθε φορά όμως κάτι καινούργιο γινόταν , κάποια αιτία βρισκόταν και όλα τα όνειρα που έκανε για μια καλύτερη ζωή , για οικογενειακή γαλήνη γκρεμίζονταν κι εκείνη έπρεπε να αρχίσει από την αρχή. Να κάνει κουράγιο για την οικογένειά της , για το παιδί της , και γιατί όχι , για τη ίδια!