Η
κατάσταση είχε πια φτάσει στο απροχώρητο! Τα πάντα έδειχναν πως το αδιέξοδο
ήταν αναπόφευκτο και δεν υπήρχε τρόπος για την παραμικρή διαφυγή από την κατά
μέτωπο σύγκρουση με μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή άδεια , μια ζωή στείρα , μια ζωή
που ήταν σαν να μην είχε νόημα να την ζήσει κανείς!
Κι όμως μέχρι τώρα ήταν όλα τόσο καλά
κανονισμένα. Τόσο προσεκτικά ρυθμισμένα. Πως κατέληξαν να αποδειχθούν
προχειροφτιαγμένα και αδύναμα να δώσουν το απαραίτητο καταφύγιο στον άνθρωπο
που νόμιζε πως τα είχε σκεφτεί όλα. Που πίστευε ότι θα μπορούσε να ζει σε ένα
καλοστημένο αλλά πάντα ψεύτικο σκηνικό , χωρίς να δίνει αφορμές , χωρίς να
προκαλεί , χωρίς τελικά να ζει! Γιατί έτσι τελικά είχε κανονίσει να ζήσει τη ζωή
του – σαν να μην τη ζει!
Τι ήταν όμως αυτό που ξαφνικά έφερε τα πάνω
κάτω; Ποιο ήταν το γεγονός που ανέτρεψε το φινάλε σ’ αυτήν την καλογραμμένη
παράσταση που ο ίδιος είχε σκηνοθετήσει; Τι έκανε τα πάντα να αλλάξουν; Τι
έγινε και η παράσταση φαινόταν πια κακοστημένη , ανούσια και αστεία; Τι!
Τώρα πια ένα μόνο είχε σημασία. Ένα μόνο
πράγμα μπορούσε να δώσει τη λύση στο πρόβλημα που αντιμετώπιζε ο πρωταγωνιστής
της παράστασης αυτής. Η κατά μέτωπο αντιμετώπιση της αλήθειας. Μόνο έτσι θα
έβρισκε την κάθαρση. Μόνο έτσι θα έλυνε το πρόβλημα. Μόνο έτσι θα ζούσε
επιτέλους τη ζωή του. Γιατί ήταν η ζωή του τελικά και δεν θα έπρεπε να
λογοδοτεί για τις επιλογές του , για τα λάθη του , αλλά και για ότι καλό έκανε
ή είχε σκοπό να κάνει.
Αυτή ήταν λοιπόν η λύση! Αυτή ήταν η μόνη
διέξοδος από μια ζωή που ούτε ο ίδιος δεν ήθελε πια να ζει! Ο μόνος τρόπος να
βρει το κουράγιο να συνεχίσει να αναπνέει , να νιώθει , να κατανοεί , να
αισθάνεται , να απολαμβάνει , να γελά , να πονά , να λυπάται , να κλαίει , να
βοηθά , να προσφέρει ……………… ΝΑ ΖΕΙ !!!
Ήλθε η ώρα λοιπόν για ότι πάντα
ονειρευόταν αλλά δεν είχε ποτέ το κουράγιο να διεκδικήσει. Ήλθε η ώρα να
συγκρουστεί με ανθρώπους που αγαπά και τον αγαπούν. Να πληγώσει και να
πληγωθεί. Στο κάτω κάτω τι κέρδισε μέχρι τώρα; Τι απόλαυσε; ΤΙΠΟΤΑ!
Ήλθε η ώρα λοιπόν , ο Έκτορας , να
αντιμετωπίσει τους δαίμονες που τριάντα τέσσερα χρόνια κρατούσαν φυλακισμένα τα
όνειρά του , τα θέλω του , τη ζωή του την ίδια. Η ώρα της αναμέτρησης με τον
ίδιο του τον εαυτό , με το άλλο του εγώ . Το μικρόψυχο , δειλό και κακόμοιρο
εγώ , που για χρόνια τον καταπίεζε και τον κρατούσε φυλακισμένο στην χειρότερη
φυλακή! Σε μια ζωή χωρίς ίχνος ζωντάνιας!
Η ώρα να ΖΗΣΕΙ!
