Τρίτη 22 Ιουλίου 2014
Δευτέρα 14 Ιουλίου 2014
ΜΙΚΡΕ, ΠΑΛΙΕ ΜΟΥ ΕΑΥΤΕ...
Και να που έφτασε η ώρα.
Και να που πέρασε η μπόρα
και ένα γεια στα χείλη τρεμοπαίζει...
Και να που πέρασε η μπόρα
και ένα γεια στα χείλη τρεμοπαίζει...
Και να που στέγνωσαν τα μάτια.
Και που χαθήκαν τα κομμάτια
Μιας ζωής που έμεινε μισή...
Και που χαθήκαν τα κομμάτια
Μιας ζωής που έμεινε μισή...
Δεν έχει όμως σημασία πια το χθες
όπως δεν είχε σημασία το τι θες...
Μια ρόδα είναι η ζωή και θα γυρίζει
και θα αδειάζει εκεί που λες ότι γεμίζει.
όπως δεν είχε σημασία το τι θες...
Μια ρόδα είναι η ζωή και θα γυρίζει
και θα αδειάζει εκεί που λες ότι γεμίζει.
Και να που χάθηκαν όλα τα σ' αγαπώ
Και να που έγινε ανάγκη το ¨μπορώ¨
κι έμεινες πίσω, μια σκιά ξεθωριασμένη...
Και να που έγινε ανάγκη το ¨μπορώ¨
κι έμεινες πίσω, μια σκιά ξεθωριασμένη...
Και να που τίποτα απ΄το χθες δεν έχει αξία.
Και να που μέσα σου ήταν πάντα η ουσία
για ότι θέλησες και χάθηκε στη λήθη...
Και να που μέσα σου ήταν πάντα η ουσία
για ότι θέλησες και χάθηκε στη λήθη...
Δεν έχει όμως σημασία πια το χθες
όπως δεν είχε σημασία το τι λες.
Απ΄ όσα ήθελες τίποτα δεν θα μείνει
θάνατος είναι η δειλία για τη μνήμη.
όπως δεν είχε σημασία το τι λες.
Απ΄ όσα ήθελες τίποτα δεν θα μείνει
θάνατος είναι η δειλία για τη μνήμη.
Και να που έφτασε η ώρα του αντίο.
Και από ένα είμαστε πάλι τώρα δύο.
Σε χαιρετώ μικρέ παλιέ μου εαυτέ...
Και από ένα είμαστε πάλι τώρα δύο.
Σε χαιρετώ μικρέ παλιέ μου εαυτέ...
Τετάρτη 9 Ιουλίου 2014
ΧΑΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ
ΧΑΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΗΣ
ΠΟΛΗΣ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΟΤΑΔΙ ΓΙΑ
ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΥΣ
ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΤΙ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΣ
ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙΣ
ΚΟΜΠΑΡΣΟΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΒΟΥΒΗΣ.
ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΦΑΝΤΑΖΟΥΝ
ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΒΡΟΧΗΣ
ΚΥΛΑΝΕ ΚΑΙ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ
ΠΟΤΑΜΙΑ ΟΡΓΗΣ
ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΠΙΑ ΣΕ
ΠΝΙΞΟΥΝ, ΣΕ ΑΦΗΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ
ΚΑΙ ΟΤΙ ΣΟΥ ΜΕΝΕΙ
ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΔΑΚΡΥ.
ΜΑ ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΑΥΤΟ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΟ ΜΕ
ΓΛΥΚΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ
ΚΙ ΑΝ ΣΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ
ΤΡΕΞΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΧΩΜΑ ΚΥΛΗΣΕΙ
ΣΤΗΝ ΣΚΛΗΡΗ ΑΓΚΑΛΙΑ
ΤΟΥ Ο ΘΥΜΟΣ ΘΑ ΣΕ ΣΦΙΞΕΙ.
ΜΑ ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΙΣΩΣ
ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΓΙΟ
ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΩ
ΑΦΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ
ΜΟΥ, ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΖΗΣΩ;
ΧΑΡΑΖΕΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΙΣ
ΑΥΛΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΚΗΠΟΥΣ
ΚΙ ΕΓΩ ΜΟΝΟΣ ΜΕΤΡΑΩ
ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΧΤΥΠΟΥΣ
ΜΙΑΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΠΟΥ ΣΕ
ΣΕΝΑ ΘΕΛΩ ΠΑΛΙ ΝΑ ΔΩΣΩ
ΚΙ ΑΣ ΠΟΝΑΩ ΑΚΟΜΑ ΠΟΥ
ΜΕ ΠΛΗΓΩΣΕΣ ΤΟΣΟ!
ΑΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΓΙΑ
ΛΙΓΟ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΜΕ ΔΕΙΣ
ΣΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ ΤΟΥΣ
ΔΡΟΜΟΥΣ ΝΑ ‘ΡΘΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΒΡΕΙΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΝΑ
ΑΠΛΩΣΕΙΣ, ΝΑ ΜΕ ΠΑΡΕΙΣ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ
ΑΛΛΟ ΠΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΣΟΥ!
ΣΑΝ ΣΚΙΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΩ ΜΕ
ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΛΕΙΣΤΑ
ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΟΥ ΤΑ ΦΩΤΑ
ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΣΒΗΣΤΑ
ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ
ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ
ΕΙΣΑΙ ΦΩΣ, ΕΙΣΑΙ
ΗΛΙΟΣ, ΕΙΣΑΙ Η ΑΝΑΠΝΟΗ ΜΟΥ.
ΜΑ ΤΟ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΙΣΩΣ
ΣΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΧΑΜΕΝΟΣ
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΠΝΙΓΕΙ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΟΥΡΑΓΙΟ
ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΩ
ΑΦΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ
ΜΟΥ, ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΖΗΣΩ
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ...
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΩΣ
ΘΑ ‘ΒΛΕΠΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ
ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΝΑ ΑΝΑΤΕΛΕΙ
ΜΕΣ’ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ.
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΠΟΤΕ
ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΑ
ΝΑ ΖΗΣΩ ΓΙ’ ΑΛΛΗ ΜΙΑ
ΦΟΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΟΥ.
ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΑΝ
ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ
ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ ΠΩΣ ΜΙΑ ΖΩΗ
ΘΑ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ
ΚΑΙ ΑΝ ΜΕ ΚΟΠΟ ΕΧΩ
ΜΑΖΕΨΕΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΟΥ
ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ
ΑΕΡΑ ΤΑ ΣΚΟΡΠΑΩ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΝΑ
ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ
ΟΥΤΕ ΑΓΑΠΗ ΠΩΣ ΔΕΝ
ΕΧΩ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΔΩΣΩ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΕΜΕΙΣ
ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ
ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΣΕ
ΣΕΝΑ ΝΑ ΧΡΕΩΣΩ...
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΩΣ
ΘΑ ‘ΜΟΥΝΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ, ΕΣΤΩ
ΓΙΑ ΛΙΓΟ, ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΠΟΤΕ
ΠΩΣ ΘΑ ΧΑΙΡΟΜΟΥΝ
ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Η
ΠΛΗΓΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ.
ΙΣΩΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΝΑ
ΠΟΝΑΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ
ΠΟΥ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ
ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΕΣ’
ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΕΝΑ ΚΑΤΙ
ΠΟΥ Μ’ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ
ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑ ‘ΒΡΩ ΚΑΙ ΝΑ ΖΩ.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΝΑ
ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ
ΟΥΤΕ ΑΓΑΠΗ ΠΩΣ ΔΕΝ
ΕΧΩ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΔΩΣΩ
ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΕΜΕΙΣ
ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ
ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΣΕ
ΣΕΝΑ ΝΑ ΧΡΕΩΣΩ...
ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ...
Ξημερώνει,
και γι’ άλλη μια φορά
το σώμα μου παγώνει,
μονάχο,
κάτω απ’ το άψυχο
σεντόνι,
μακριά απ’ την γλυκιά
σου αγκαλιά...
Ξημερώνει,
Η σκέψη, αλήθεια με
πληγώνει΄
Η απουσία σου μαχαίρι
μου καρφώνει,
Μου σκίζει μονομιάς
τα σωθικά...
Που είσαι άραγε, που
πας;
Πως είσαι, πως
περνάς;
Γιατί δεν είσαι εδώ;
Δεν μ’ αγαπάς...
Που είσαι άραγε, που
πας;
Τι κάνεις, τι ζητάς;
Γιατί με άφησες εδώ;
Δεν μ’ αγαπάς...
Ξημερώνει,
Κι ο θόρυβος απ’ έξω
με σκοτώνει΄
Και το μυαλό συνέχεια
θολώνει,
Μου λείπουν τα γλυκά
σου τα φιλιά...
Ξημερώνει,
Γιατί η αγάπη τόσο να
πληγώνει,
Και η μοναξιά να μη
μας τελειώνει;
Γιατί Θεέ μου, μου
‘δωσες καρδιά;
Που είσαι άραγε, που
πας;
Πως είσαι, πως
περνάς;
Γιατί δεν είσαι εδώ;
Δεν μ’ αγαπάς...
Που είσαι άραγε, που
πας;
Τι κάνεις, τι ζητάς;
Γιατί με άφησες εδώ;
Δεν μ’ αγαπάς...
ΚΙ ΑΠΟΨΕ
Κι απόψε μου λείπεις
Κι απόψε μωρό μου
Μονάχος θα είμαι
Στα δίχτυα της λύπης.
Κι απόψε σε θέλω
Κι απόψε γλυκό μου
Χωρίς τα φιλιά σου
Ξανά θα υποφέρω.
Μα δεν το αντέχω
Για άλλη μια νύχτα
Εγώ να μην σε ‘χω
Να κλαίω, να βρίζω
Και σαν τον τρελό
Μες στ’ άδειο το
σπίτι
Μονάχος γυρίζω.
Κι απόψε σε ψάχνω
Κι απόψε αγάπη
Χωρίς τα φιλιά σου
Τι όνειρα φτιάχνω;
Κι απόψε λυγίζω
Κι απόψε καρδιά μου
Το πριν απ’ το τώρα
Με κόπο χωρίζω.
Μα δεν το πιστεύω
Για άλλη μια νύχτα
Εσένα γυρεύω
Και πίνω, λυγίζω
Γυαλί σαν να είμαι
Για ‘σένα μωρό μου
Για ‘σένα ραγίζω.
ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΑΝΤΙΟ
Τι με κοιτάς, γιατί
απορείς;
Δεν ήταν εύκολο ποτέ
Σε μια σχέση να ‘ναι
τρεις.
Κι αν σ’ αγαπώ, κι αν
μ’ αγαπάς
Κι οι δυο μας το
γνωρίζουμε
Μετά από ‘δω, αλλού
θα πας.
Ο έρωτας που είχαμε
Ήταν μόνο για δύο
Μα αφού η καρδιά σου
είναι αλλού
Καιρός να πούμε
αντίο.
Τι με ρωτάς, γιατί
μιλάς;
Δεν ήτανε σωστό ποτέ
Για δύο να πονάς.
Κι αν σε ζητώ, κι αν
με ζητάς
Κι οι δυο μας το
γνωρίζουμε
Εδώ κοιμάσαι, αλλού
ξυπνάς.
Η αγάπη αυτή που
είχαμε
Χωρούσε μόνο δύο
Κι αφού πια άλλον
αγαπάς
Καιρός να πούμε
αντίο.
Τρίτη 1 Ιουλίου 2014
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΠΙΑ ΝΑ ΜΕ ‘ΧΕΙΣ
Με μια αγάπη
καινούργια
Θα βαδίσω μπροστά
Τα λόγια αγάπης που
μου ‘πες
Ήταν όλα πλαστά.
Τα όνειρά μου θα ζήσω
Πίσω μου θα σ’ αφήσω
Έναν έρωτα νέο
Τώρα θα κυνηγήσω.
Σε ‘χω μάθει γλυκέ
μου
Έρωτά μου, πικρέ μου
Δεν μπορείς πια να με
‘χεις
Άντε γεια, να
προσέχεις.
Στης ζωής το ταξίδι
Στου έρωτα το
παιχνίδι
Αφού τα ‘χασα όλα
Μακριά σου είμαι ήδη.
Κι αν σε πίστεψα
ωστόσο
Κι αν με πόνεσες τόσο
Μίσος δεν σου κρατάω
Έχασα… θα πληρώσω.
Σε ‘χω μάθει γλυκέ
μου
Έρωτά μου, πικρέ μου
Δεν μπορείς πια να με
‘χεις
Άντε γεια, να
προσέχεις.
ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ
ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ...
ΣΕ ΚΡΑΤΗΣΑ ΣΤΗΝ
ΑΓΚΑΛΙΑ
ΜΑ ΟΜΩΣ ΕΦΥΓΕΣ ΚΑΙ Μ’
ΑΦΗΣΕΣ
ΠΑΡΕΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ.
ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ...
ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΕΓΩ ΣΕ
ΚΟΙΤΑΞΑ
ΜΑ ΟΜΩΣ ΕΦΥΓΕΣ ΜΑΚΡΙΑ
ΚΑΙ ΠΑΓΩΣΕΣ ΤΟΝ
ΧΡΟΝΟ.
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ
ΤΕΛΙΚΑ
ΤΟ ΠΩΣ Η ΔΟΛΙΑ ΜΟΥ
ΚΑΡΔΙΑ
ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΓΙΝΕΤΑ ΚΑΙ
ΧΑΝΕΤΑΙ
ΕΤΣΙ ΣΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ...
ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ...
ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΑΣ ΕΝΩΘΗΚΑΝ
ΜΑ ΟΜΩΣ ΕΦΥΓΕΣ ΝΩΡΙΣ
ΚΙ ΕΜΕΙΝΑ ΕΔΩ ΝΑ
ΛΙΩΝΩ.
ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΝΟ...
ΤΑ ΣΩΜΑΤΑ ΜΑΣ
ΣΚΙΡΤΗΣΑΝ
ΜΑ ΝΑ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕΣ ΚΙ
ΕΣΥ
ΚΙ ΑΥΤΟ ΕΓΩ ΠΛΗΡΩΝΩ.
ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΟ
ΤΕΛΙΚΑ
ΤΟ ΠΩΣ Η ΔΟΛΙΑ ΜΟΥ
ΚΑΡΔΙΑ
ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΓΙΝΕΤΑ ΚΑΙ
ΧΑΝΕΤΑΙ
ΕΤΣΙ ΣΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ...
ΒΑΛΕ ΜΟΥ ΝΑ ΠΙΩ
Έλα και βάλε μου να
πιω
Να πιω και να ξεχάσω
Την δόλια την αγάπη
μας
Μακριά να την πετάξω.
Δεν θέλω πια να
σκέφτομαι
Δεν θέλω να θυμάμαι
Θέλω τα βράδια ήσυχος
Μακριά σου να
κοιμάμαι.
Γιατί ήσουν έρωτας
πικρός
Έρωτας δόλιος, ψεύτης
Και τα όνειρά μου
άρπαξες
Ήσουνα ένας κλέφτης.
Φέρε και βάλε μου να
πιω
Να πιω και να μεθύσω
Και όλα όσα ζήσαμε
Πίσω μου να τα’
αφήσω.
Δεν θέλω πια να σε
κοιτώ
Δεν θέλω να σ’ ακούω
Και στα δικά μου
όνειρα
Στο εξής θα υπακούω.
Γιατί ήσουν αγάπη
πονηρή
Αγάπη κενή, πλανεύτρα
Και την καρδιά μου
πλήγωσες
Ήσουν αγάπη ψεύτρα.
ΑΠΟΥΣΙΑ
Μου είπες πως σ’
αρέσω
μα ήταν ψέματα
Τα ψεύτικα τα λόγια
σου
τα έμαθα.
Υπομονή μου είπες να
κάνω
και την κάνω...
Μα για τα ψεύτικα τα
μάτια σου
εγώ δεν θα πεθάνω.
Τι κι αν σε πίστεψα
κ αν έγινα θυσία...
Το ξέρουμε κι οι δυο
καλά
μια είναι η ουσία...
Δεν μ’ αγαπάς κι αν
σ’ αγαπώ
μες στο σκοτάδι τώρα
ζω
με την δική σου
απουσία...
Μου είπες να προσμένω
τα φιλιά σου.
Πως λίγο λίγο μπαίνω
στην καρδιά σου.
Τι να το κάνω όμως
εγώ
που αισθάνομαι με τον
καιρό
να φεύγω μακριά
σου...
Να περιμένω ένα σου
σημάδι,
να είμαι μόνος μες
στο σπίτι καθε βράδυ
με την ανάμνηση σου
όλο να παλεύω
κι ένα μήνυμα αγάπης
να γυρεύω...
Τι κι αν σε πίστεψα
κι αν έγινα θυσία...
Το ξέρουμε κι οι δυο
καλα,
μια είναι η ουσία...
Δεν μ’ αγαπάς κι αν
σ’ αγαπώ
μες στο σκοτάδι τώρα
ζω
με την δική σου
απουσία.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)