ΜΙΚΡΕ, ΠΑΛΙΕ ΜΟΥ ΕΑΥΤΕ...

Και να που έφτασε η ώρα.
Και να που πέρασε η μπόρα
και ένα γεια στα χείλη τρεμοπαίζει...

Και να που στέγνωσαν τα μάτια.
Και που χαθήκαν τα κομμάτια
Μιας ζωής που έμεινε μισή...

Δεν έχει όμως σημασία πια το χθες
όπως δεν είχε σημασία το τι θες...
Μια ρόδα είναι η ζωή και θα γυρίζει
και θα αδειάζει εκεί που λες ότι γεμίζει.

Και να που χάθηκαν όλα τα σ' αγαπώ
Και να που έγινε ανάγκη το ¨μπορώ¨
κι έμεινες πίσω, μια σκιά ξεθωριασμένη...

Και να που τίποτα απ΄το χθες δεν έχει αξία.
Και να που μέσα σου ήταν πάντα η ουσία
για ότι θέλησες και χάθηκε στη λήθη...

Δεν έχει όμως σημασία πια το χθες
όπως δεν είχε σημασία το τι λες.
Απ΄ όσα ήθελες τίποτα δεν θα μείνει
θάνατος είναι η δειλία για τη μνήμη.

Και να που έφτασε η ώρα του αντίο.
Και από ένα είμαστε πάλι τώρα δύο.
Σε χαιρετώ μικρέ παλιέ μου εαυτέ...