Για τα γενέθλια μου...
3 Αυγούστου 1971. Η μέρα που για πρώτη φορά αντίκρισα τον κόσμο, κλαίγοντας φαντάζομαι, όπως όλα τα νεογέννητα., λες και σαν από ένστικτο γνωρίζουν πως ακολουθεί ένας δύσκολος δρόμος… Ο δρόμος της ζωής!
Βιαζόμουν να βαδίσω τον δρόμο αυτό και ίσως αυτή είναι η αιτία που γεννήθηκα πρόωρο. Μου αρέσει που γεννήθηκα Αύγουστο, που είμαι παιδί του Καλοκαιριού, των διακοπών, της ξεγνοιασιάς, της ανεμελιάς, της καλοκαιρινής ραστώνης, του ήλιου… Ο ήλιος δίνει ζωή, ανανεώνει, αναζωογονεί και όλα αυτά που δίνει τα έχω τόση ανάγκη τώρα στα 45 μου χρόνια! Ναι 45 ολόκληρα χρόνια και είναι στιγμές που νιώθω ακόμα παιδί ή που έχω την ανάγκη να νιώσω παιδί… Να τρέξω στην αγκαλιά της μητέρας μου, να πάρω το χάδι της γιαγιάς μου, να αντικρίσω το αυστηρό βλέμμα του παππού μου και να τσακωθώ με την αγαπημένη μου αδελφή. Αυτοί ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο μικρόκοσμος μου, το στήριγμά μου, η οικογένεια μου, η ζωή μου τελικά… Κι ας μην είναι όλοι πια εδώ, είναι μέσα στην καρδιά και την σκέψη μου. Και μαζί με αυτούς είναι και άλλοι που έγιναν άνθρωποι δικοί μου με την πάροδο των χρόνων και που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, όπως ο γαμπρός μου που έφυγε νωρίς και άδικα, ο Πανούλης, το φιλαράκι μου που χάθηκε πριν από δέκα και βάλε χρόνια και οι φίλοι! Ο Κώστας, η Σοφία, ο Χρήστος, η Μαρία, ο Νίκος, η Ευτυχία, ο Τάσος και και και… Φυσικά και η αγαπημένη μου βαφτιστήρα η Δημητρούλα μου!
Δεν ξέρω τι έχω καταφέρει στη ζωή μου και αν αυτό που κατάφερα είναι αξιομνημόνευτο, αλλά για τον μικρόκοσμο που αναφέρω παραπάνω είμαι υπερήφανος! Αν για ένα πράγμα είμαι ευτυχής και ικανοποιημένος είναι το ότι έχω ανθρώπους που με αγαπούν ειλικρινά και τους αγαπώ κι εγώ. Που στέκονται στο πλάι μου και που ξέρουν πως κι εγώ θα είμαι εκεί όποτε με χρειαστούν…
Δεν τα γράφω αυτά κατεχόμενος από κάποιο συναίσθημα θλίψης ή μελαγχολίας για τα χρόνια που πέρασαν, αλλά από την ανάγκη, μια μέρα σαν αυτήν που ξημερώνει, την ημέρα των γενεθλίων μου, να τους πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου που τους έχω μέσα στην ζωή μου…
Όπως επίσης θέλω εκ των προτέρων να πω και σε όλους εσάς, φίλους και “φίλους”, γνωστούς και αγνώστους, που θα γεμίσετε με ευχές τον τοίχο μου σήμερα, ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου κι ελπίζω οι ευχές σας να γυρίσουν σε σας στο δεκαπλάσιο!
3 Αυγούστου 2016 και η ζωή συνεχίζεται (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο…)
3 Αυγούστου 1971. Η μέρα που για πρώτη φορά αντίκρισα τον κόσμο, κλαίγοντας φαντάζομαι, όπως όλα τα νεογέννητα., λες και σαν από ένστικτο γνωρίζουν πως ακολουθεί ένας δύσκολος δρόμος… Ο δρόμος της ζωής!
Βιαζόμουν να βαδίσω τον δρόμο αυτό και ίσως αυτή είναι η αιτία που γεννήθηκα πρόωρο. Μου αρέσει που γεννήθηκα Αύγουστο, που είμαι παιδί του Καλοκαιριού, των διακοπών, της ξεγνοιασιάς, της ανεμελιάς, της καλοκαιρινής ραστώνης, του ήλιου… Ο ήλιος δίνει ζωή, ανανεώνει, αναζωογονεί και όλα αυτά που δίνει τα έχω τόση ανάγκη τώρα στα 45 μου χρόνια! Ναι 45 ολόκληρα χρόνια και είναι στιγμές που νιώθω ακόμα παιδί ή που έχω την ανάγκη να νιώσω παιδί… Να τρέξω στην αγκαλιά της μητέρας μου, να πάρω το χάδι της γιαγιάς μου, να αντικρίσω το αυστηρό βλέμμα του παππού μου και να τσακωθώ με την αγαπημένη μου αδελφή. Αυτοί ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ο μικρόκοσμος μου, το στήριγμά μου, η οικογένεια μου, η ζωή μου τελικά… Κι ας μην είναι όλοι πια εδώ, είναι μέσα στην καρδιά και την σκέψη μου. Και μαζί με αυτούς είναι και άλλοι που έγιναν άνθρωποι δικοί μου με την πάροδο των χρόνων και που έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, όπως ο γαμπρός μου που έφυγε νωρίς και άδικα, ο Πανούλης, το φιλαράκι μου που χάθηκε πριν από δέκα και βάλε χρόνια και οι φίλοι! Ο Κώστας, η Σοφία, ο Χρήστος, η Μαρία, ο Νίκος, η Ευτυχία, ο Τάσος και και και… Φυσικά και η αγαπημένη μου βαφτιστήρα η Δημητρούλα μου!
Δεν ξέρω τι έχω καταφέρει στη ζωή μου και αν αυτό που κατάφερα είναι αξιομνημόνευτο, αλλά για τον μικρόκοσμο που αναφέρω παραπάνω είμαι υπερήφανος! Αν για ένα πράγμα είμαι ευτυχής και ικανοποιημένος είναι το ότι έχω ανθρώπους που με αγαπούν ειλικρινά και τους αγαπώ κι εγώ. Που στέκονται στο πλάι μου και που ξέρουν πως κι εγώ θα είμαι εκεί όποτε με χρειαστούν…
Δεν τα γράφω αυτά κατεχόμενος από κάποιο συναίσθημα θλίψης ή μελαγχολίας για τα χρόνια που πέρασαν, αλλά από την ανάγκη, μια μέρα σαν αυτήν που ξημερώνει, την ημέρα των γενεθλίων μου, να τους πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου που τους έχω μέσα στην ζωή μου…
Όπως επίσης θέλω εκ των προτέρων να πω και σε όλους εσάς, φίλους και “φίλους”, γνωστούς και αγνώστους, που θα γεμίσετε με ευχές τον τοίχο μου σήμερα, ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου κι ελπίζω οι ευχές σας να γυρίσουν σε σας στο δεκαπλάσιο!
3 Αυγούστου 2016 και η ζωή συνεχίζεται (με τον έναν ή τον άλλο τρόπο…)
