ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ...

Ξημερώνει,

και γι’ άλλη μια φορά το σώμα μου παγώνει,

μονάχο,

κάτω απ’ το άψυχο σεντόνι,

μακριά απ’ την γλυκιά σου αγκαλιά...

Ξημερώνει,

Η σκέψη, αλήθεια με πληγώνει΄

Η απουσία σου μαχαίρι μου καρφώνει,

Μου σκίζει μονομιάς τα σωθικά...

Που είσαι άραγε, που πας;

Πως είσαι, πως περνάς;

Γιατί δεν είσαι εδώ;

Δεν μ’ αγαπάς...

Που είσαι άραγε, που πας;

Τι κάνεις, τι ζητάς;

Γιατί με άφησες εδώ;

Δεν μ’ αγαπάς...

Ξημερώνει,

Κι ο θόρυβος απ’ έξω με σκοτώνει΄

Και το μυαλό συνέχεια θολώνει,

Μου λείπουν τα γλυκά σου τα φιλιά...

Ξημερώνει,

Γιατί η αγάπη τόσο να πληγώνει,

Και η μοναξιά να μη μας τελειώνει;

Γιατί Θεέ μου, μου ‘δωσες καρδιά;

Που είσαι άραγε, που πας;

Πως είσαι, πως περνάς;

Γιατί δεν είσαι εδώ;

Δεν μ’ αγαπάς...

Που είσαι άραγε, που πας;

Τι κάνεις, τι ζητάς;

Γιατί με άφησες εδώ;

Δεν μ’ αγαπάς...