ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ...

 

 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΩΣ ΘΑ ‘ΒΛΕΠΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ

ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΝΑ ΑΝΑΤΕΛΕΙ ΜΕΣ’ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ.

ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΑ

ΝΑ ΖΗΣΩ ΓΙ’ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΒΡΑΔΥΑ ΣΟΥ.

ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΑΝ ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ ΜΟΥ

ΞΕΡΩ ΚΑΛΑ ΠΩΣ ΜΙΑ ΖΩΗ ΘΑ Σ’ ΑΓΑΠΑΩ

ΚΑΙ ΑΝ ΜΕ ΚΟΠΟ ΕΧΩ ΜΑΖΕΨΕΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΤΑ ΣΚΟΡΠΑΩ.

 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ

ΟΥΤΕ ΑΓΑΠΗ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΔΩΣΩ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ

ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΣΕ ΣΕΝΑ ΝΑ ΧΡΕΩΣΩ...

 

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΑ ΠΩΣ ΘΑ ‘ΜΟΥΝΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΥ

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ, ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ, ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΠΟΤΕ ΠΩΣ ΘΑ ΧΑΙΡΟΜΟΥΝ

ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Η ΠΛΗΓΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ.

ΙΣΩΣ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΝΑ ΠΟΝΑΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΓΑΠΗ

ΠΟΥ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΔΩ

ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΕΣ’ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΕΝΑ ΚΑΤΙ

ΠΟΥ Μ’ ΑΝΑΓΚΑΖΕΙ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΝΑ ‘ΒΡΩ ΚΑΙ ΝΑ ΖΩ.

 

 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΩ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΑ ΔΕΝ ΘΕΛΩ

ΟΥΤΕ ΑΓΑΠΗ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΑΛΛΟΥ ΝΑ ΔΩΣΩ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΧΑΘΗΚΕ

ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ ΣΕ ΣΕΝΑ ΝΑ ΧΡΕΩΣΩ...