Με αργές και νωχελικές κινήσεις φοράει τα ρούχα που φορούσε και τις προηγούμενες τρεις μέρες χωρίς να τον απασχολεί αν είναι λερωμένα ή μυρίζουν τσιγάρο μιας και είναι βαρύς καπνιστής. Τη σημασία έχει; Έτσι κι αλλιώς τον τελευταίο καιρό δεν τον απασχολεί καθόλου η εμφάνιση του. Δεν έχει την παραμικρή ανάγκη να περιποιηθεί τον εαυτό του. Αφήνεται να βουλιάξει στο τίποτα που τον έχει κυριεύσει τα τελευταία δύο χρόνια. Δεν είχε δώσει σημασία στα σημάδια όταν ξεκίνησε η κατάσταση αυτή. Πώς να δώσει άλλωστε; Μέχρι τότε ήταν όλα μια χαρά. Όλα τα κενά, συναισθηματικά και ψυχολογικά, είχαν επιμελώς καλυφθεί από υλικά αγαθά και επιφανειακές γνωριμίες με άτομα που δεν είχαν τίποτα να του προσφέρουν παρά μόνο περιστασιακή και «φτηνή» διασκέδαση. Υπήρχαν ευτυχώς και δύο παιδικοί φίλοι ο Γιάννης και ο Νίκος, που διατηρούσαν τη συναισθηματική του ισορροπία, καλύπτοντας την ανάγκη του να ανήκει κάπου, σε μια ομάδα, σε μια παρέα.

   Με αργά βήματα πήγε στην κουζίνα να φτιάξει έναν καφέ. Η μάνα του εκεί… Πάντα εκεί…

-         Πάλι αυτά τα ρούχα θα φορέσεις; Τρεις μέρες τα φοράς! Δεν γίνεται να κυκλοφορείς έτσι. Θα λένε ότι είσαι βρωμιάρης.

-         ………………………………………………………………(Σιωπή)

-         Και πως έχεις παχύνει έτσι ρε παιδί μου! Έχεις αφήσει τον εαυτό σου εντελώς. Που θα πάει η κατάσταση αυτή; Θα αρρωστήσεις στο τέλος

-         …………………………………………………………….....(Νέκρα)

-         Θα μπορέσεις να μου πάρεις γάλα και ψωμί καθώς θα γυρνάς;

-         Όχι!

-         Ε βέβαια όχι! Πάντα όχι! Μόλις σου ζητήσω κάτι το μόνο που ξέρεις να λες είναι όχι.

-         Θα με αφήσεις να πιω το γαμωκαφέ ή θα μου ζαλίζεις το κεφάλι με τα ίδια κάθε πρωί;

   Πήρε τον καφέ και τα τσιγάρα και κατευθύνθηκε προς την τουαλέτα, το μόνο μέρος που πάντα έβρισκε την ησυχία του… «Μια ζωή σκατά» σκέφτηκε και ένα μειδίαμα εμφανίστηκε στο πρόσωπο του. «Ζω στα σκατά και ηρεμώ στα σκατά». Έκανε ένα τσιγάρο, ήπιε και λίγο καφέ και αφού έριξε λίγο νερό στο πρόσωπο του βγήκε, πήγε στο δωμάτιο του, πήρε τα πράγματά του κι έφυγε για τη δουλειά.