Μια ίωση με έχει κρατήσει δυο μέρες τώρα στο σπίτι και κάποιες φορές για να περάσει η ώρα κάνω τις βόλτες μου στο διαδίκτυο... Το γεγονός τον ημερών το τροχαίο ατύχημα που κόστισε τέσσερις ζωές και το συμπέρασμα ένα και μόνο ένα... ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ... ΜΑΥΡΕΣ ΨΥΧΕΣ... Διαβάζω τα όσα γράφουν γνωστοί και άγνωστοι και βλέπω μπροστά μου την χολή και το μίσος να ξεχειλίζουν! Ποτάμια κακίας, μίσους και εν τέλει μ@λ@κίας ρέουν ορμητικά με σκοπό να μας συμπαρασύρουν στην απώλεια και του παραμικρού ψήγματος ανθρωπιάς και αλληλεγγύης... Σίγουρα κάποιος φταίει και σίγουρα υπάρχουν αθώα θύματα αλλά ρε κόσμε μιλάμε για τέσσερις χαμένες ψυχές! Για τέσσερις νέους ανθρώπους που το νήμα της ζωής τους κόπηκε τόσο απότομα, απρόσμενα και άδικα, που δεν είναι δυνατόν να υπάρχει χώρος για κακόβουλη κριτική και υποκριτική συμπόνοια... Συγγενείς, φίλοι, δημοσιογράφοι και δημοσιογραφίσκοι,γνωστοί και άγνωστοι, όλοι έχουν άποψη και το δικαίωμα να κρίνουν, όπως κάθε φορά που κάτι τραγικό συμβαίνει και που ουσιαστικά δεν τους αγγίζει στο παραμικρό... Θέτουν ερωτήματα και δίνουν τις απαντήσεις μόνοι τους, χωρίς να μπορούν τα θύματα τα ίδια, αθώα και μη, να εκφράσουν τον πόνο τους ή να δικαιολογηθούν! Δικαστές και κριτές ΟΛΟΙ μας!
Διαβάζω τις κατηγορίες προς τους συγγενείς των θυμάτων για το ότι βγήκαν κι έκαναν δηλώσεις στα ΜΜΕ. Που βρήκαν τάχα το κουράγιο και την δύναμη να κάνουν δηλώσεις κλπ... Λες και υπάρχει κανόνας και νόμος για το πως πρέπει και οφείλει να αντιδράσει ο καθένας μας μπροστά στο απρόσμενο και το αναπάντεχο. Διαβάζω για ταξικές διαφορές, πλουσιόπαιδα και φτωχούς μεροκαματιάρηδες, λες και όλα τα θύματα των τροχαίων είναι φτωχοί βιοπαλαιστές και οι θύτες εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Διαβάζω για τις αντιδράσεις των συγγενών των θυμάτων και τα εκατέρωθεν συλλυπητήρια... Ποιοι είπαν και ποιοι δεν είπαν λες και τα ευχολόγια θα φέρουν τους αγαπημένους τους πίσω.
Σίγουρα κάποιος φταίει και κάποιοι όχι, όμως δεν είναι του παρόντος, και σίγουρα δεν είναι δική μας δουλειά να κρίνουμε, να επικρίνουμε και εν τέλει να κατακρίνουμε ζώντες και νεκρούς...
Δουλειά μας ή καλύτερα καθήκον μας είναι να συμπονάμε, να συμπαραστεκόμαστε και να συνδράμουμε στην ανακούφιση του αβάσταχτου πόνου των ανθρώπων που έχασαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Και αν δεν ξέρουμε τον τρόπο ή δεν είμαστε σε θέση να κάνουμε κάτι, ας κάνουμε μόνο αυτό... Ας σιωπήσουμε...